Een laatste rustplaats
Theo Bakker
Stadsdichter van Harderwijk (2013-2016)
Press Baker Theo Bakker Gedichten Column Contact

EEN LAATSTE RUSTPLAATS

Hier rusten, begeleid door het ruisen van de bomen

de doden uit een lang vervlogen tijd

zelfs nog van voor de oorlog zijn ze hier begraven

en vonden hier een plekje voor de eeuwigheid


Ze worden niet gestoord door ruwe stemmen

het wereldse lawaai dringt hier niet door

en alles wat je hoort dat zijn de vogels

die fluiten hier hun levenslied in koor


een gezelschap, dat de plaats bezoekt

druk pratend, dempt vanzelf haast hun geluid

en bijna fluisterend gaat men stil, tot

een Vlaamse Gaai plots door de stilte luidt


een kindergraf, met stenen afgebakend

ontdaan van alle opsmuk, alle sier

de letters die de tijd hebben doorstaan

zijn laatste rustplaats vond het kinderlichaam hier


’t is niet beklemmend of naargeestig deze begraaf plaats  in het bos

een plekje voor de doden, waar nog zelden iemand komt

een toevallige passant en geen verwanten meer

voor die hier liggen, zijn de gebeden al lange tijd verstomd…



Het gedicht “Een laatste rustplaats”

gaat over de begraafplaats van het voormalige sanatorium Sonnevanck.     


De eerste doden die hier werden begraven dateren uit 1922. Er liggen zowel patiënten en personeelsleden.

Een laatste rustplaats_900x675.jpg